Co robić z pocieszeniem i strapieniem, i skąd się bierze strapienie?

Pocieszenie duchowe - to głębokie, wielkie rozpalenie wewnętrzne w kierunku Boga. Pomnożenie wiary, nadziei, miłości, duchowej radości albo/i pokój wewnętrzny. Gdy doświadczamy pocieszenia duchowego należy wtedy karmić się tym doświadczeniem Boga, cieszyć się nim i je smakować.Strapienie duchowe - doświadczenie ciemności w duszy, niepokoju, pokus do rzeczy niskich, oziębłości, leniwości, smutku, poczucia odłączenia od Boga. Gdy doświadczamy strapienia duchowego, nie powinniśmy podejmować wtedy ważnych, kluczowych decyzji dot. naszego życia. Należy starać się być wiernym modlitwie, przyjmować sakramenty, uczestniczyć w modlitwie wspólnotowej, choć wymaga to wtedy od nas dużego wysiłku. Pamiętać, że wszystko, co wydarza się w naszym życiu duchowym, to łaska. Mieć nadzieję i ufność w to, że strapienie duchowe kiedyś się skończy. Strapienie duchowe ma swoje główne trzy przyczyny. Pierwsza z nich to owoc naszego zaniedbania w życiu duchowym: nie modlimy się, nie czytamy Słowa Bożego, nie przyjmujemy sakramentów. Strapienie jest tu konsekwencją naszego oddalania się od Boga. Druga i trzecia przyczyna są do siebie bardzo podobne. To prowadzenie życia duchowego w sposób pyszny i pożądliwy. Skoncentrowanie się bardzo na sobie oraz „łapczywość”. Realizacja swojego „ja”, swoich planów. Chęć wypełnienia Bogiem wszystkich naszych deficytów, wykorzystywanie Boga do tego, by naprawiać swoje poczucie własnej wartości. Może być to widoczne, ale także subtelne. Często nie to, co robimy jest złe, tylko jak to robimy.