Między ubóstwem a bogactwem

Jest wiele nieporozumień co do tego, czy cnotą jest być bogatym, czy biednym. W świadomości Izraela bogactwo wierzących faktycznie było utożsamiane z Bożym błogosławieństwem (przykład Abrahama, Jakuba). I było to całkiem słuszne, bo wskazywało na wiarę w to, że Bóg jest źródłem zaopatrzenia. Gorzej, jeśli błogosławieństwo było utożsamiane z bogactwem. Bo to oznaczałoby, że nie ma błogosławieństwa poza nim. Napomnienie i korektę błędnego utożsamiania błogosławieństwa z bogactwem widzimy w Księdze Hioba. To samo napomnienie jeszcze dobitniej przekazuje nam Jezus. W swojej posłudze często podnosił i dowartościowywał ubogich i chorych, tych którzy byli zepchnięci na margines. Jednocześnie Jezus nie zrywa wcale z tym, co Pisma mówiły o bogactwie jako Bożym zaopatrzeniu. Bóg będzie wszystkiego przymnażał tym, którzy idą za Nim. Jezus ukazuje tę naukę w całej pełni i wskazuje na to, że kluczem nie jest stan posiadania, ale serce człowieka i to, co stawia w swoim sercu wyżej – bogactwa, czyli Boże dary, czy samego Boga.