Święty Bóg

— s. Joanna Nowińska

Świętość – po hebrajsku “kadosz” – oznacza oddzielenie, inność. Biblijna koncepcja świętości podkreśla, że stajemy się święci przebywając z Bogiem. Zostajemy uświęceni poprzez Boga, który jedyny jest święty. W Biblii pierwszy jako święty został określony szabat, a więc czas przebywania ze świętym Bogiem. Następnie ziemia, podczas spotkania Boga z Mojżeszem, dalej Namiot Spotkania i Świątynia. Biblia mówi też o zgromadzeniu świętym. Jednak ani czas, ani przestrzeń, ani zebranie nie są święte same z siebie, ale dzięki obecności Boga. W Pięcioksięgu pojawia się wezwanie Boga, byśmy byli święci jak On jest święty. Świętość Boga zaprasza nas do świętości, do przyjęcia Jego standardów. W tym kontekście pojawią się różne przykazania, w tym przykazanie miłości bliźniego. Wypełnianie ich nie zależy od naszych wysiłków, ale od promieniowania obecności Świętego Boga w naszym życiu. On chce nas czynić świętymi, jeśli pozwalamy Mu na to, jeśli pozwalamy światłu Bożej świętości usunąć naszą ciemność. Bóg chce nas odkupić, wyzwolić i zanurzyć nas w swojej świętości.

Wersety

Kpł 19,2-3;Kpł 19,17-18;Iz 6,1-3;Iz 6,4-5;Iz 62,11-12;Ez 36,23-26

Zadanie

1. Pomyśl, co czujesz, gdy myślisz o Bogu jako świętym – czy budzi to twoją radość, czy raczej lęk. Czy chcesz Boga uwielbiać w Jego świętości, czy raczej chcesz się schować, uciec?

2. Jak podchodzisz do swojej świętości? Czy pragniesz jej? A może boisz się jej? Czy myślisz, że jest dla ciebie możliwa? Czy chciałbyś odpowiedzieć na Boże zaproszenie, by stawać się świętym?

3. Na koniec dzisiejszego rozważania przeczytaj fragment Iz 6,1-8.