Człowiek jako dar

Człowiek od samego początku został stworzony jako dar. Serce człowieka zostało odkupione przez Chrystusa, by mógł mieć wolność do kochania. Ludzkie ciało zostało odkupione przez Jezusa, by być doskonałym darem dla innych. Po stworzeniu człowiek przeżywa trzy pierwotne doświadczenia: pierwotną samotność, jedność oraz nagość. Chociaż Adam po stworzeniu miał dookoła siebie rośliny, zwierzęta, pracę i samego Boga, nie było dobre, by żył bez drugiego człowieka - kobiety. Doświadcza on samotności. Poznaje, że nie jest jak inne zwierzęta, nie jest otaczającym go stworzeniem, nie jest Bogiem. Adam zapada w sen, który interpretowany jest jako egzystencjalna pustka, całkowity brak radości. Każdy z nas musi przejść przez bardzo podobny proces. Przez doświadczenie, że osiągniemy radość tylko wtedy, kiedy otrzymamy pomoc od „ezer”. Adam poprzez swoją samotność nie miał jak kochać innego człowieka, nie mógł stać się prawdziwym darem z siebie. Był całkowicie gotowy, aby oddać się komuś, ale nie miał nikogo. Nie można w pełni zrozumieć siebie tylko indywidualnie - można zrozumieć siebie tylko poprzez drugiego człowieka, poprzez relację. Drugim pierwotnym doświadczeniem jest pierwotna jedność. Kobieta i mężczyzna są całkowicie równi, ale są od siebie różni. Seksualna różnica między kobietą a mężczyzną cieszy Adama. W ciele człowieka ukryta jest miłość, nasze ciało tęskni za jednością, jest stworzone, by być darem. Na początku miłość była całkowitym oddaniem - z zaufaniem, bez żadnego podstępu, bez wykorzystywania siebie nawzajem. Tylko ze szczerego oddania siebie.