Prawdziwe i pozorne dobro

Właściwością Boga jest przychodzenie do nas z pocieszeniem duchowym – prawdziwą radością. Radość od pozornej radości odróżnić możemy poprzez: trwałość, głębię, inny smak. Przychodzenie Boga do duszy jest miękkie i łagodne, przychodzenie nieprzyjaciela jest gwałtowne. Tylko Bóg daje pocieszenie duchowe bez żadnej przyczyny, np. bez wcześniejszej modlitwy, spowiedzi itd. Za pośrednictwem przyczyny pocieszenie może być natomiast od Boga lub od złego ducha. Nawet, jeśli zły mówi nam prawdę, to po to, żeby nam zaszkodzić. Zły duch dostraja się do naszej duszy, naszych tendencji. Próbuje nas "rozregulować". Przy refleksji nad doświadczeniem duchowym mamy badać początek, środek i koniec. Zbierać doświadczenia, patrzeć na subtelności, rozumieć, że nie wszystko co dobre, jest dla nas. To wszystko uczy nas rozeznawania duchowego, często na własnych błędach. Dobre rozeznanie pocieszenia lub strapienia skutkuje zbliżeniem się do Boga. Czas strapienia mimo wszystko jest wyjątkowym czasem działania Boga, ponieważ wtedy jesteśmy oczyszczani. Ważne, byśmy umieli pozwolić sobie na błąd. Święci też popełniali błędy.