Pokoleniowa oś czasu

Nasz Bóg jest Bogiem pokoleń, On sam jest źródłem ojcostwa. Przychodzące na świat dziecko jest całkowicie zależne od rodziców. Celem wychowania dziecka jest jego samodzielność, autonomiczność i zdolność do samokontroli. Rodzice dostali to zadanie do wykonania przez Boga. Karcenie dzieci w Piśmie Świętym oznacza: towarzyszenie, kształtowanie, formowanie, modelowanie. Celem karcenia jest „błogi plon sprawiedliwości" - uzdolnienie dziecka, by było samodzielnym i mądrym człowiekiem. Bóg w naszym rozwoju duchowym w ten sam sposób postępuje z nami, a karcenie jest wyrazem Jego miłości. Czas dojrzewania dziecka to początek procesu prowadzącego do całkowitego usamodzielnienia się. Samodzielność dorosłego dziecka nie wyklucza jego bliskości z rodzicem. Ich relacja jest jednak już inna, oparta na partnerstwie i na porządku miłości: na pierwszym miejscu współmałżonek, potem dziecko, następnie rodzice.