Duch – Dusza – Ciało

Człowiek jest podmiotem Bożej miłości. Składa się z ciała, duszy i ducha. Pierwsze słowo określające człowieka jako istotę żywą w Piśmie Świętym, to Adam. Adam – istota żywa, mężczyzna, ten, który został stworzony z prochu. W Biblii, gdy używany jest termin ciało –  basar - nie oznacza to części człowieka, ale jego istotę. Ukazuje kruchość człowieka, ziemski aspekt. Kolejny termin to nefesz – dusza. Dosłownie słowo to oznacza gardło, narząd oddechu i miejsce odczuwania pragnienia. Dusza pragnie, potrzebuje przestrzeni, napełnienia. Słowo to używane jest także do wyrażenia najgłębszych pragnień człowieka. Innym antropologicznym terminem jest ruah – wiatr, życiodajny oddech. Człowiek powiązany jest z tchnieniem Boga, który przychodzi z zewnątrz, ale nosi Go też w sobie. Istota ludzka jest całością. W Nowym Testamencie używane są inne terminy określające człowieka. Pojawia się greckie słowo soma (cały korpus), sarks (tkanki, mięśnie). To człowiek w ciele, istota fizyczna, słaba i grzeszna. Dusza - psyche – witalny wymiar człowieka, zmysłowość, wola, rozum, świat wewnętrzny. Pneuma – słowo oznaczające zarówno Ducha Bożego jak i ludzkiego. Ducha człowieka przenika Duch Boży, człowiek wychodzi poza siebie, ma żyć duchowo, komunikuje się z Bogiem. Pojęcia te wskazują na to, że rzeczywistość człowieka jest bardzo bogata, ma dwie rzeczywistości: Bożą i fizyczną. Nie ma człowieka poza ciałem, duchem i duszą.