Cała biblioteka czy jedna księga?

Pismo Święte to jedna księga. Aby zrozumieć jej sens i samego Jezusa Chrystusa, musimy poznać całe Pismo Święte. Apokryfy to księgi, które upodobniły się do ksiąg biblijnych. Nie zostały one jednak rozpoznane przez Kościół, jako natchnione. Kościoły protestanckie nazywają je pseudoepigrafami. Słowo „kanon” świat grecko-rzymski używał w perspektywie prawniczej, jako np. odróżnienie prawdy od fałszu. Początkowo słowo „kanon” odnoszono do samej wiary.  W 367 r. użyto tego słowa po raz pierwszy jako określenie zbioru pism czytanych podczas liturgii. Stary Testament formował się przez bardzo długi czas. Na początku wspólnota Żydów uznała Pięcioksiąg Mojżesza, potem Pisma Proroków i na końcu Pisma. Żydowski kanon został zamknięty pod koniec I wieku. Rodzące się chrześcijaństwo otrzymało od judaizmu gotowy kanon ksiąg. Chrześcijanie w dużej mierze nie znali języka hebrajskiego, korzystali więc z Septuaginty. Znajdowały się tam księgi, które powstały tylko w języku greckim, np. Księga Judyty czy Księga Tobiasza. Przy ustalaniu kanonu Nowego Testamentu wzięto pod uwagę trzy kryteria: kościelne – sprawdzano relację danego pisma ze wspólnotami Kościoła, patrzono ile osób we wspólnocie uważało księgę za natchnioną; kryterium wewnętrzne – czy Kościół buduje się tym pismem? Czy duchowo rozeznaje, że to pismo jest natchnione? Oraz kryterium zewnętrzne – apostolskość pism, zgodność z regułą wiary, zgodność z całym Pismem Świętym, starożytność pisma oraz funkcja budująca.